Dlaczego czasem kieruję pacjenta do lekarza weterynarii

Ponieważ fizjoterapeuta nie stawia diagnozy.

Moją rolą jest ocena funkcjonalna pacjenta, analiza jego sposobu poruszania się oraz wskazanie możliwych przyczyn problemu. Ostateczne rozpoznanie może postawić wyłącznie lekarz weterynarii na podstawie badania klinicznego i odpowiednio dobranej diagnostyki.

Przykład: Abi, 13-letnia Jack Russell Terrier

Abi trafiła do mnie z nawracającą kulawizną. Jej opiekunowie byli zaniepokojeni, ponieważ mimo leczenia przeciwzapalnego poprawa nie była całkowita, a dotychczasowa diagnostyka nie dała jednoznacznej odpowiedzi, skąd bierze się problem.

Podczas konsultacji przeprowadziłam szczegółowy wywiad, ocenę ruchu oraz badanie, które pozwoliło określić, skąd mogą wynikać dolegliwości.

Obraz funkcjonalny sugerował możliwe źródło problemu. Jest to jednak przypuszczenie wynikające z przeprowadzonego badania, a nie diagnoza. Dlatego zaleciłam konsultację z lekarzem weterynarii specjalizującym się w ortopedii. Dopiero badanie lekarskie i odpowiednio dobrana diagnostyka obrazowa mogą potwierdzić lub wykluczyć moje podejrzenia oraz pozwolą podjąć decyzję o dalszym leczeniu.

Czasami największą wartością pierwszej wizyty fizjoterapeutycznej nie jest rozpoczęcie terapii, ale wskazanie właściwego kierunku dalszej diagnostyki. Bo skuteczna rehabilitacja zaczyna się od poznania prawdziwej przyczyny problemu.

Co dalej po diagnozie

Jeśli konieczne jest leczenie operacyjne, przygotowuję pacjenta do zabiegu, a następnie prowadzę rehabilitację pooperacyjną. Jeśli możliwe jest leczenie zachowawcze — wspieram proces powrotu do sprawności odpowiednio dobraną terapią.

Ogromnie cenię opiekunów, którzy świadomie dbają o zdrowie swoich zwierząt. Abi jest regularnie badana profilaktycznie, a wyniki jej badań krwi są naprawdę imponujące. Profilaktyka ma ogromne znaczenie — pozwala szybciej wychwycić problemy i daje większe szanse na skuteczne leczenie.